ปุชิตา - บินหลา สันกาลาคีรี
posted on 20 May 2006 14:15 by aqui94 in Bookด้วยมีเหตุต้องเดินทางไปดูงานที่มิวนิค
เลยได้หนีร้อนไปพึ่งเย็นมาเกือบหนึ่งอาทิตย์ครับ
จากสามสิบองศาไปเป็นสิบสามองศา
นี่ถ้าไม่รักเมืองไทย ผมไม่กลับมาหรอกนะครับเนี่ย
((ไม่ต้องเล้ยไอ้เอก เอ็งอ่ะ อยากอยู่โน่นเพราะเหตุผลอื่นมากกว่าม้าง))
หยิบ "ปุชิตา" ติดมือไปด้วย กะว่าเอาไว้อ่านยามว่างแก้เบื่อ
แต่กลายเป็นว่าอ่านจบตั้งแต่นั่งบนเครื่องบินขาไป
หนังสืออ่านสนุกจนวางไม่ลงเลยครับ
title: Book Cover, available from http://www.chulabook.com/
สำหรับแฟนนิตยสารขวัญเรือนคงได้ผ่านตานวนิยายเรื่องนี้มาบ้างแล้ว
"ปุชิตา" เป็นชื่อของเจดีย์สองแห่งในประเทศคีรีสถาน
ที่หนึ่งถูกพัฒนาเป็นแหล่งท่องเที่ยว
อีกที่หนึ่งถูกปล่อยร้างกลางป่า
สาเหตุที่เจดีย์ถูกประเมินค่าไว้ไม่เท่ากัน
นั่นเพราะ "คน" มองเห็นความสำคัญของเจดีย์ที่แตกต่างกัน
ปุชิตาเป็นนวนิยายเรื่องที่ 3 จากปลายปากกาของนักเขียนซีไรท์ 2548
((แต่บอกมาว่าเป็นนวนิยายเรื่องที่ 2 ที่เขียนเสร็จ))
บอกเล่าเรื่องราวของมนุษย์ปุถุชนผ่านตัวละครหลัก "ปิ๊ปปี่"
หญิงสาวบัณฑิตหมาดๆ ที่ต้องตกกระไดพลอยโจน
ไปติดอยู่ท่ามกลางไฟสงครามกลางเมืองในคีรีสถาน
ระหว่างชาวสิงขรภายใต้การนำของ "หมอภิสัก" และลูกชาย "ภีมะ"
ที่ต้องการแยกตัวสิงขร ออกเป็นประเทศตามเดิม
กับผู้นำคีรีสถาน ที่ยืนยันและดื้อดึงว่าสิงขรเป็นส่วนหนึ่งของคีรีสถาน
ปิ๊ปปี่ต้องเผชิญกับความโหดร้ายของสงคราม
และต้องเผชิญกับความโหดร้ายของ "คน"
ที่ทำได้ทุกอย่าง เพื่อให้ได้มาซึ่ง "อำนาจ"
คุณบินหลา ได้กล่าวถึงปิ๊ปปี่เอาไว้ว่า
แต่ใครจะเลือกแบบปิ๊ปปี่สักกี่คน
และนี่คือเหตุผลที่ทำให้ผมเลือกที่จะอธิบายปิ๊ปปี่ต่อสาธารณชน
เพราะผมคิดว่ามนุษย์คนนี้มีคุณค่าที่ควรค่าจะน่าอธิบาย . . .
นอกจากปิ๊ปปี่แล้ว ผู้ที่ต้องตกกระไดพลอยโจนไปด้วยอีกคนคือ "ต้นกล้า"
นักการทูตหนุ่มอนาคตไกล จากสถานทูตไทย
ผู้ถูกส่งมาดูแลปิ๊ปปี่ ไม่ให้เธอต้องรู้สึกว่าถูกประเทศไทยทอดทิ้ง
แม้ว่าเธอจะถูกทอดทิ้งแล้วจริงๆ ก็ตาม
ต้นกล้าเป็นตัวละครที่ทำให้ผมต้องติดตาม
ว่าทำไม ผู้ชายที่เพียบพร้อม เติบโตมากับสังคมชั้นสูง
มีคุณปู่เป็นถึงอดีตเอกอัคราชทูต ที่เป็นดั่งใบเบิกทางให้กับเขาในทางการงาน
ถึงยังคงติดตามอยู่กับปิ๊ปปี่ ร่วมกู้ชาติไปกับสิงขร
เพราะว่า . . . ความรัก
หรือเพราะว่าเขาไม่เคยรู้จักตัวเอง ไม่เคยรู้จักผู้อื่นกันแน่ . . .
เมื่ออ่านจบแล้ว
ตอนนั้นผมรู้สึกถึงตัวเอง
ว่าขอแค่ได้มีความกล้าเพียงครึ่งหนึ่งของต้นกล้า
กล้าที่จะก้าวเดินไปตามทางความฝันของตัวเอง
ไม่เกรงกลัวกับอนาคตต่างๆ ที่อาจจะเกิดขึ้นดั่งที่ต้นกล้าเป็น
แต่วันนี้ ตอนนี้
ผมกลับคิดว่า
แล้วถ้าต้นกล้ามาเป็นผมในตอนนี้หล่ะ
เขาจะทำอย่างไร
จะทำดั่งที่ผมคิดอยากจะทำ
หรือทำดั่งที่ผมควรจะทำ
ผมนั่นแหละทำตัวสวนศาสนา
...ช่วงนี้อินกะหนังสือรหัสลับดาวินซีค่ะ..มันส์แต๊ๆๆ...
อ่านจบแล้ว นึกถึง โสมส่องแสง และ รอยอินทร์
คงต้องไปค้นออกมาอ่านใหม่ครับ
#1 By AkE on 2006-05-20 14:20