Love Phobia - เพราะ . . . รัก
posted on 12 Nov 2006 19:55 by aqui94 in Film
ในที่สุดวันที่ดวงดีก็เป็นของผมจนได้
ผมชอบเล่นเกมไปกับ pantip.com เพื่อดูหนังฟรีครับ
เล่นมาเรื่อยๆ เล่นมาตลอดแต่ไม่ค่อยจะได้โอกาสสักเท่าไหร่
เพราะเรื่องล่าสุดที่ได้ดูฟรีก็คือ Sky Captain
แต่เมื่อวันศุกร์ โชคก็เข้าข้าง แถมเข้าทางเสียด้วยสิครับ
ได้ไปดูหนังเกาหลี Love Phobia ที่ปิ่นเกล้า ใกล้บ้านมากๆ
หนังรักแบบเศร้าๆ ที่ผมมีความรู้สึกว่าหนังแบบนี้ เกาหลีฮิตจัง
((อ่านๆ ไปก็อาจจะมีสปอยล์ได้นะครับ))
Title: Movie Poster; available from www.hancinema.net
Love Phobia เป็นหนังรักครับ รักแบบไม่มีข้อแม้
รักมั่น รักหนักแน่นของโจคัง ที่มีต่ออารี เด็กหญิงในเสื้อกันฝนสีเหลือง
เธอบอกว่า ตัวเธอต้องคำสาป ที่ผู้ใดก็ตามที่โดนตัวเธอจะต้องเจ็บตัว
เด็กคนอื่นๆ อาจจะกลัว แต่กับโจคังแล้ว เขาคิดว่าเพื่อนคนนี้ เท่ห์มากๆ
เธอบอกอะไร เขาก็เชื่อมาตลอด และเก็บความลับทุกอย่างที่เธอบอกอย่างดี
ความสัมพันธ์ดำเนินไปได้ด้วยดีจนวันหนึ่ง อารีก็หายตัวไปโดยไม่ร่ำลา
ปล่อยให้เด็กน้อยโจคัง ต้องสับสนและเศร้าสร้อยที่เพื่อนรักหายไป
10 ปีให้หลัง เธอก็กลับมา เขาและเธอได้มีเวลาอยู่ร่วมกันอีกครั้ง
เวลาสั้นๆ ที่เรียกคืนมิตรภาพวันวาร และแปรเปลี่ยนเป็นความรัก
รักบริสุทธิ์ที่เขามีต่อเธอ แต่อารีก็หายตัวไปอีกครั้งหนึ่ง
โดยไม่ได้ร่ำลา หรือบอกอะไรกับโจคังเลย ว่าจะได้เจอกันอีกไหม
ปล่อยให้หนุ่มน้อยโจคัง ต้องสงสัยต่อไปว่าเพราะอะไร เธอจึงจากไป
เวลาผ่านไป โจคังใช้ชีวิตของเขา แบบไม่เคยลืมเธอไปได้
เขาเรียนจบ เขาทำงาน และวันหนึ่งเธอก็กลับมา
เดินมาหาเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชวนเขาไปกินข้าว
เพื่อบอกลาอย่างเป็นทางการไปอเมริกา ไปและไม่หวนกลับ
ความสัมพันธ์ของเขาและเธอ เป็นแบบไหนกันแน่ เพื่อนหรือว่าคนรัก
โจคังไม่เคยรู้ และไม่มีวันรู้อีกต่อไปเลยหรือ ถ้าเธอจะจากเขาไปจริงๆ
ผมพยายามไม่เล่ามากนะครับ เดี๋ยวจะสปอยล์ไปเสียเปล่าๆ ((แค่นี้ก็หลายแล้ว))
คราวนี้เป็นการไปดูหนังพากย์ไทยในโรงหนังครั้งแรกในรอบหลายปีครับ
ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าดูหนังพากย์ไทยในโรงหนังครั้งล่าสุดเมื่อใด
เพราะก็คงนมนานน่าดู ผมไม่ชอบทีมพากย์หนัง เวลาใส่มุขตลกนอกเรื่องเข้าไปอ่ะครับ
คือมันขัดกับความรู้สึกของหนังที่ผมอยากดู
กับคนอื่นๆ อาจจะตลก แต่กับผมมันกร่อยทุกมุขเลยครับ
อย่างงวดนี้ก็เจอไปหลายดอกเลยทีเดียว
สิ่งหนึ่งที่ผมชอบในหนังรักของเกาหลี คือความละเมียดในการถ่ายทอดอารมณ์
ไม่ได้เรียกร้องให้คนดูจะต้องร้องไห้ หรือมีอารมณ์ร่วมไปกับหนัง
เพราะแค่การแสดงและลำดับภาพ ก็มีพลังมากพอแล้วครับ
ตอนที่ผมอ่านหน้าเว็บโปรโมทหนังของพันทิพ ผมก็คิดว่าหนังอะไรกันฟะ
นางเอกผลุบๆ โผล่ๆ ยังกะผี แล้วพระเอกก็ยังรักอยู่ได้ เอาแต่ใจขนาดนี้
แต่พอมาได้ดู การแสดงออกของนางเอก ไม่ได้เป็นการเอาแต่ใจ
แต่เป็นการไปแบบมีเหตุผลของเธอ และพระเอกก็มีเหตุผลของเขาที่จะรอ
ที่ทำให้แม้ว่าผมจะขัดใจกับบางส่วนของบทหนัง ที่ไม่มีเหตุผล
แต่ก็พอที่จะทำใจยอมรับได้ครับ
ผมชอบฉากในรูปข้างบนครับ เป็นฉาก 5 ดาว ที่โดนใจผมมาก
เพราะว่าโจคัง ได้เจอกับอารอีกครั้ง แบบทั้งหมดของเธอ
ได้เข้าใจเธอ และเข้าใจตัวเองว่ารักเธอเพียงใด
ในฉากเป็นทางเดินครับ ที่ปลายทางเดินมีรูปแขวนไว้ 2 รูป
รูปด้านซ้ายมีนางเอกนั่งอยู่ ส่วนรูปด้านขวาเป็นที่นั่งว่างๆ
เหมือนกับว่านางเอกรอเขามานั่งตลอด แต่ไม่กล้าบอกเพราะกลัว
กลัวว่าตัวเธอจะต้องทำให้คนที่รักต้องเจ็บปวดเพราะตัวเธอเอง
ทำไมนะครับ ผมถึงต้องไปดูหนังคนเดียวจนได้
ชวนเพื่อนที่จะชอบดูหนังแนวนี้ ก็ดันเลิกงานดึก
บางคนก็ไม่ว่าง บางคนก็บ่นว่าไกล บางคนก็เข้ากะดึกมาดูไม่ได้
สุดท้ายผมก็เลยไปดูคนเดียว อุตส่าห์ได้ตั๋วมาตั้งสองใบ
เลยกลายเป็นว่าผมได้ที่นั่งว่างๆ ข้างๆ มาตอกย้ำความรู้สึกของหนัง
จนพอหนังจบต้องรีบเดินมาล้างหน้า เพื่อชะล้างคราบน้ำตาออกไป
จะที่นั่งว่างๆ จะกรอบรูปว่างๆ ก็ทำให้ผมจุกได้ทั้งนั้น
รวมไปทั้งที่เขาและเธอ ต้องทรมานเพราะ . . . รัก
ปล.1 ผมร้องไห้ไปกับหนังเศร้าๆ เป็นปกติครับ เพื่อนๆ ผมชินกันหมดแล้ว
ปล.2 ขอบคุณรูป Movie still จาก hancinema.net ครับ
ปล.3 ขอบ่นอีกอย่างครับ นางเอก "หน้าคราวป้า" มากๆ T___T"
ผมชอบเล่นเกมไปกับ pantip.com เพื่อดูหนังฟรีครับ
เล่นมาเรื่อยๆ เล่นมาตลอดแต่ไม่ค่อยจะได้โอกาสสักเท่าไหร่
เพราะเรื่องล่าสุดที่ได้ดูฟรีก็คือ Sky Captain
แต่เมื่อวันศุกร์ โชคก็เข้าข้าง แถมเข้าทางเสียด้วยสิครับ
ได้ไปดูหนังเกาหลี Love Phobia ที่ปิ่นเกล้า ใกล้บ้านมากๆ
หนังรักแบบเศร้าๆ ที่ผมมีความรู้สึกว่าหนังแบบนี้ เกาหลีฮิตจัง
((อ่านๆ ไปก็อาจจะมีสปอยล์ได้นะครับ))
Title: Movie Poster; available from www.hancinema.net
Love Phobia เป็นหนังรักครับ รักแบบไม่มีข้อแม้
รักมั่น รักหนักแน่นของโจคัง ที่มีต่ออารี เด็กหญิงในเสื้อกันฝนสีเหลือง
เธอบอกว่า ตัวเธอต้องคำสาป ที่ผู้ใดก็ตามที่โดนตัวเธอจะต้องเจ็บตัว
เด็กคนอื่นๆ อาจจะกลัว แต่กับโจคังแล้ว เขาคิดว่าเพื่อนคนนี้ เท่ห์มากๆ
เธอบอกอะไร เขาก็เชื่อมาตลอด และเก็บความลับทุกอย่างที่เธอบอกอย่างดี
ความสัมพันธ์ดำเนินไปได้ด้วยดีจนวันหนึ่ง อารีก็หายตัวไปโดยไม่ร่ำลา
ปล่อยให้เด็กน้อยโจคัง ต้องสับสนและเศร้าสร้อยที่เพื่อนรักหายไป
10 ปีให้หลัง เธอก็กลับมา เขาและเธอได้มีเวลาอยู่ร่วมกันอีกครั้ง
เวลาสั้นๆ ที่เรียกคืนมิตรภาพวันวาร และแปรเปลี่ยนเป็นความรัก
รักบริสุทธิ์ที่เขามีต่อเธอ แต่อารีก็หายตัวไปอีกครั้งหนึ่ง
โดยไม่ได้ร่ำลา หรือบอกอะไรกับโจคังเลย ว่าจะได้เจอกันอีกไหม
ปล่อยให้หนุ่มน้อยโจคัง ต้องสงสัยต่อไปว่าเพราะอะไร เธอจึงจากไป
เวลาผ่านไป โจคังใช้ชีวิตของเขา แบบไม่เคยลืมเธอไปได้
เขาเรียนจบ เขาทำงาน และวันหนึ่งเธอก็กลับมา
เดินมาหาเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ชวนเขาไปกินข้าว
เพื่อบอกลาอย่างเป็นทางการไปอเมริกา ไปและไม่หวนกลับ
ความสัมพันธ์ของเขาและเธอ เป็นแบบไหนกันแน่ เพื่อนหรือว่าคนรัก
โจคังไม่เคยรู้ และไม่มีวันรู้อีกต่อไปเลยหรือ ถ้าเธอจะจากเขาไปจริงๆ
ผมพยายามไม่เล่ามากนะครับ เดี๋ยวจะสปอยล์ไปเสียเปล่าๆ ((แค่นี้ก็หลายแล้ว))
คราวนี้เป็นการไปดูหนังพากย์ไทยในโรงหนังครั้งแรกในรอบหลายปีครับ
ผมจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าดูหนังพากย์ไทยในโรงหนังครั้งล่าสุดเมื่อใด
เพราะก็คงนมนานน่าดู ผมไม่ชอบทีมพากย์หนัง เวลาใส่มุขตลกนอกเรื่องเข้าไปอ่ะครับ
คือมันขัดกับความรู้สึกของหนังที่ผมอยากดู
กับคนอื่นๆ อาจจะตลก แต่กับผมมันกร่อยทุกมุขเลยครับ
อย่างงวดนี้ก็เจอไปหลายดอกเลยทีเดียว
สิ่งหนึ่งที่ผมชอบในหนังรักของเกาหลี คือความละเมียดในการถ่ายทอดอารมณ์
ไม่ได้เรียกร้องให้คนดูจะต้องร้องไห้ หรือมีอารมณ์ร่วมไปกับหนัง
เพราะแค่การแสดงและลำดับภาพ ก็มีพลังมากพอแล้วครับ
ตอนที่ผมอ่านหน้าเว็บโปรโมทหนังของพันทิพ ผมก็คิดว่าหนังอะไรกันฟะ
นางเอกผลุบๆ โผล่ๆ ยังกะผี แล้วพระเอกก็ยังรักอยู่ได้ เอาแต่ใจขนาดนี้
แต่พอมาได้ดู การแสดงออกของนางเอก ไม่ได้เป็นการเอาแต่ใจ
แต่เป็นการไปแบบมีเหตุผลของเธอ และพระเอกก็มีเหตุผลของเขาที่จะรอ
ที่ทำให้แม้ว่าผมจะขัดใจกับบางส่วนของบทหนัง ที่ไม่มีเหตุผล
แต่ก็พอที่จะทำใจยอมรับได้ครับ
ผมชอบฉากในรูปข้างบนครับ เป็นฉาก 5 ดาว ที่โดนใจผมมาก
เพราะว่าโจคัง ได้เจอกับอารอีกครั้ง แบบทั้งหมดของเธอ
ได้เข้าใจเธอ และเข้าใจตัวเองว่ารักเธอเพียงใด
ในฉากเป็นทางเดินครับ ที่ปลายทางเดินมีรูปแขวนไว้ 2 รูป
รูปด้านซ้ายมีนางเอกนั่งอยู่ ส่วนรูปด้านขวาเป็นที่นั่งว่างๆ
เหมือนกับว่านางเอกรอเขามานั่งตลอด แต่ไม่กล้าบอกเพราะกลัว
กลัวว่าตัวเธอจะต้องทำให้คนที่รักต้องเจ็บปวดเพราะตัวเธอเอง
ทำไมนะครับ ผมถึงต้องไปดูหนังคนเดียวจนได้
ชวนเพื่อนที่จะชอบดูหนังแนวนี้ ก็ดันเลิกงานดึก
บางคนก็ไม่ว่าง บางคนก็บ่นว่าไกล บางคนก็เข้ากะดึกมาดูไม่ได้
สุดท้ายผมก็เลยไปดูคนเดียว อุตส่าห์ได้ตั๋วมาตั้งสองใบ
เลยกลายเป็นว่าผมได้ที่นั่งว่างๆ ข้างๆ มาตอกย้ำความรู้สึกของหนัง
จนพอหนังจบต้องรีบเดินมาล้างหน้า เพื่อชะล้างคราบน้ำตาออกไป
จะที่นั่งว่างๆ จะกรอบรูปว่างๆ ก็ทำให้ผมจุกได้ทั้งนั้น
รวมไปทั้งที่เขาและเธอ ต้องทรมานเพราะ . . . รัก
ปล.1 ผมร้องไห้ไปกับหนังเศร้าๆ เป็นปกติครับ เพื่อนๆ ผมชินกันหมดแล้ว
ปล.2 ขอบคุณรูป Movie still จาก hancinema.net ครับ
ปล.3 ขอบ่นอีกอย่างครับ นางเอก "หน้าคราวป้า" มากๆ T___T"
Tags: film, korean, love, love phobia, movie16 Comments
)
#1 By AkE on 2006-11-12 19:57