นั่งกุมมือกันเงียบๆ ในรถ
ดื่มกาแฟคุยกันยันร้านปิด
จูบนั้น
เค้กวันเกิดก้อนเล็กๆ ในมือเขา
Message อวยพรปีใหม่แบบกึ่มๆ เมื่อปีที่แล้ว
ทุกๆ สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิต
จะเรื่องเล็กๆ หรือเรื่องใหญ่ๆ
ผมพยายามเอาเก็บไว้ในกล่องใบเล็กๆ ที่เรียกว่า "ความทรงจำ" เสมอมา
และกล่องใบนี้มักถูกหยิบออกมาเปิดดูเป็นระยะๆ
อาจจะเป็นเวลาที่ผมเหงา
หรือเมื่อผมกำลังเศร้าๆ เครียดๆ
เพราะมีหลายสิ่งหลายอย่างในนั้น ที่อาจจะช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้น
และก็ต้องยอมรับว่า
ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างในนั้น ที่จะทำให้ผมรู้สึกแย่ลงไปกว่าเดิม
- - - - - - - - - - - - - -
ผมเคยคุยกันเล่นๆ กับเพื่อนในวงเหล้า
ว่า "บอกเลิกแฟนอย่างไร ถึงเจ็บแสบที่สุด"
พวกเราไม่ได้คิดจะหาแผนการอะไร ก็แค่คุยกันตามประสาผู้ชาย
คำตอบที่ได้ มีตั้งแต่ฮาๆ ยันบ้าบอ
แต่คำตอบหนึ่งที่คิดได้มา ก็ทำให้ผมอึ้งไปพอดูว่า
"ก็บอกเลิกแฟน ในวันเกิดแฟนสิ"
เขาคงจะต้องเจ็บมากๆ เจ็บเจียนตาย
เพราะว่าเรื่องที่น่าเสียใจ มาเกิดขึ้นในวันที่ควรดีใจ
และเมื่อวันเกิดเวียนมาครบปี
ความทรงจำที่โหดร้ายนั้น
ก็จะตามมาหลอกหลอนเราโดยไม่รู้ตัว
จริงๆ แล้ว
ไม่ต้องเป็นการบอกเลิกในวันเกิดก็ได้
แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขใดๆ ก็ตามที่เราเคยมี ยามที่มีเรา
นั่นแหละก็จะสร้างความเจ็บปวดได้เช่นกัน
เพราะทุกๆ ครั้งที่ช่วงเวลาเหล่านั้นของปีเวียนกลับมา
เราก็อดไม่ได้ที่จะต้องนึกถึงมัน
และนั่งจมอยู่กับความเจ็บปวดอีกครา
- - - - - - - - - - - - - -
ช่วงปีใหม่ปีที่แล้ว
ผมเคยมีเขา
เขาคนนั้น
ทั้งที่ปากผมก็บอกว่าทำใจได้แล้ว
แต่ในใจลึกๆ ก็ยังคงคิดถึงเขาอยู่ร่ำไป
อาการเหงาๆ ช่วงสิ้นปีคราวนี้บอกผมได้ดี
ช่วงเวลา บรรยากาศ และสถานที่
พอเอาทั้ง 3 สิ่งมารวมกัน
น้ำตาของผมก็ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว
แล้วผมจะต้องเหงาในช่วงปีใหม่ไปอีกกี่ปีกันนะ
1 ปี
2 ปี
หรือว่าตลอดไป
ทำไมแผลคราวนี้ช่างหายได้ช้าจริง
- - - - - - - - - - - - - -
อาการของผม ถือว่าเล็กน้อยมาก
เมื่อเปรียบเทียบกับปัญหาระดับชาติที่เกิดขึ้นในคืนส่งท้ายปีเก่า
ผมเสียใจไปกับสิ่งที่เกิดขึ้น
และโกรธคนที่ทำ เป็นห่วงเพื่อน และไม่สบายใจ
ความสุขที่ควรเป็นกลับไม่มีให้เห็น
ผมเศร้าใจครับ
ขอให้บ้านเมืองสงบสุขครับ
ดื่มกาแฟคุยกันยันร้านปิด
จูบนั้น
เค้กวันเกิดก้อนเล็กๆ ในมือเขา
Message อวยพรปีใหม่แบบกึ่มๆ เมื่อปีที่แล้ว
ทุกๆ สิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิต
จะเรื่องเล็กๆ หรือเรื่องใหญ่ๆ
ผมพยายามเอาเก็บไว้ในกล่องใบเล็กๆ ที่เรียกว่า "ความทรงจำ" เสมอมา
และกล่องใบนี้มักถูกหยิบออกมาเปิดดูเป็นระยะๆ
อาจจะเป็นเวลาที่ผมเหงา
หรือเมื่อผมกำลังเศร้าๆ เครียดๆ
เพราะมีหลายสิ่งหลายอย่างในนั้น ที่อาจจะช่วยให้ผมรู้สึกดีขึ้น
และก็ต้องยอมรับว่า
ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างในนั้น ที่จะทำให้ผมรู้สึกแย่ลงไปกว่าเดิม
- - - - - - - - - - - - - -
ผมเคยคุยกันเล่นๆ กับเพื่อนในวงเหล้า
ว่า "บอกเลิกแฟนอย่างไร ถึงเจ็บแสบที่สุด"
พวกเราไม่ได้คิดจะหาแผนการอะไร ก็แค่คุยกันตามประสาผู้ชาย
คำตอบที่ได้ มีตั้งแต่ฮาๆ ยันบ้าบอ
แต่คำตอบหนึ่งที่คิดได้มา ก็ทำให้ผมอึ้งไปพอดูว่า
"ก็บอกเลิกแฟน ในวันเกิดแฟนสิ"
เขาคงจะต้องเจ็บมากๆ เจ็บเจียนตาย
เพราะว่าเรื่องที่น่าเสียใจ มาเกิดขึ้นในวันที่ควรดีใจ
และเมื่อวันเกิดเวียนมาครบปี
ความทรงจำที่โหดร้ายนั้น
ก็จะตามมาหลอกหลอนเราโดยไม่รู้ตัว
จริงๆ แล้ว
ไม่ต้องเป็นการบอกเลิกในวันเกิดก็ได้
แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขใดๆ ก็ตามที่เราเคยมี ยามที่มีเรา
นั่นแหละก็จะสร้างความเจ็บปวดได้เช่นกัน
เพราะทุกๆ ครั้งที่ช่วงเวลาเหล่านั้นของปีเวียนกลับมา
เราก็อดไม่ได้ที่จะต้องนึกถึงมัน
และนั่งจมอยู่กับความเจ็บปวดอีกครา
- - - - - - - - - - - - - -
ช่วงปีใหม่ปีที่แล้ว
ผมเคยมีเขา
เขาคนนั้น
ทั้งที่ปากผมก็บอกว่าทำใจได้แล้ว
แต่ในใจลึกๆ ก็ยังคงคิดถึงเขาอยู่ร่ำไป
อาการเหงาๆ ช่วงสิ้นปีคราวนี้บอกผมได้ดี
ช่วงเวลา บรรยากาศ และสถานที่
พอเอาทั้ง 3 สิ่งมารวมกัน
น้ำตาของผมก็ไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว
แล้วผมจะต้องเหงาในช่วงปีใหม่ไปอีกกี่ปีกันนะ
1 ปี
2 ปี
หรือว่าตลอดไป
ทำไมแผลคราวนี้ช่างหายได้ช้าจริง
- - - - - - - - - - - - - -
อาการของผม ถือว่าเล็กน้อยมาก
เมื่อเปรียบเทียบกับปัญหาระดับชาติที่เกิดขึ้นในคืนส่งท้ายปีเก่า
ผมเสียใจไปกับสิ่งที่เกิดขึ้น
และโกรธคนที่ทำ เป็นห่วงเพื่อน และไม่สบายใจ
ความสุขที่ควรเป็นกลับไม่มีให้เห็น
ผมเศร้าใจครับ
ขอให้บ้านเมืองสงบสุขครับ
Tags: feeling, memory, new year20 Comments
อ่านแล้วเศร้า...
หลังจากไม่ได้ร้องไห้ให้ตัวเองมานานแสนนาน
เชื่อไหม ฉันว่าเราจะไม่มีวันลบมันไปจากใจได้หรอก
แต่สักวัน มันจะมีที่ทางพิเศษของมันในหัวใจ
เหมือนเป็นห้องว่างๆ ที่นานๆจะปิดไปดู
...แล้วสามารถยิ้มให้กับความทรงจำเหล่านั้นได้
ประตูห้องว่างจะปิดสนิท และลดขนาดลงเรื่อยๆตามระยะเวลา
ในไม่ช้าโลกใบนั้น ห้องว่างเปล่าห้องนั้น
....ก็อาจจะค่อยๆเลือนลับไป
แนะนำเพลงสถาบันคนอกหักของละอองฟอง
...เป็นเพลงทำนองมาร์ชที่สนุกดี
#1 By จดหมายถึงหนูนุ่น on 2007-01-02 15:29