AkE :: Stories Between Time

- 1 -


จาก Entry โน้น
Ocassion
Comment ที่ #20 บอกผมไว้ว่า



เรารู้ตัว
หรือเราแสร้งเป็นไม่รู้ตัวกันแน่
เพราะกับผม . . . เวลาที่ผ่านมา ผมแสร้งไม่รู้ตัวมาตลอด
ว่าเขาไม่เคยเห็นค่าของผมเลย


- 2 -


อาทิตย์ก่อน
เขาส่ง message มาทาง msn
ผมลบ account ของเขาไปนานแล้ว
แต่ชื่อเมล์ของเขา ผมก็ยังจำได้ดี
ไม่สิ . . . ต้องเรียกว่าจำได้ขึ้นใจ

เขาบอกว่า
[ T ]: im going to bkk next weekend for a business trip
[ T ]: do you want to have dinner with me?
[ T ]: jan 19-21

เมื่ออ่านข้อความจบ หัวใจผมเต้นแรง
ความรู้สึกแรก คือตื่นเต้น ที่จะได้เจอหน้ากันอีกครั้ง
หลังจากห่างหายไปเป็นปี
ยอมรับว่าเกือบจะพิมพ์ตอบตกลงไปในทันที
แต่ก็ยั้งเอาไว้
ว่าผมอยากเจอเขาแน่หรือเปล่า
และผมจะไปเจอเขาเพื่ออะไร
ทั้งที่เขาทำกับผมไว้ขนาดนี้
เพื่อ . . .

แต่สุดท้ายผมก็ตอบตกลง
และบอกตัวเองว่า
ผมจะไปเพื่อคำถามเดียว
"ทำไม"
ไม่ได้ต้องการคำตอบจากปาก
แต่ต้องการคำตอบจากแววตาของเขา
ว่าเขารู้สึกเช่นไร กับคำถามนี้
จะตอบมาอย่างไรก็ช่างเขา
แต่แววตาเขาคงปิดไม่มิด
และเมื่อได้คำตอบของคำถามที่คั่งค้างอยู่ในใจ
ผมก็จะได้สามารถลบเขาออกจากใจไปได้เสียที

ผมกำลังวาดวิมานในอากาศอีกครั้ง
ว่าผมกำลังจะไปพบเขา เพื่อลุกขึ้นยืน แล้วบอกออกไปว่า
"พี่อยู่ได้ มีความสุขดี และเรื่องเหล่านี้ จะไม่มีอิทธิพลกับพี่อีกต่อไป"


- 3 -


วันนี้วันอาทิตย์ที่ 21 มกราคม
ผมเพิ่งจะกลับมาจากการไปตีแบดออกกำลังกับเพื่อนๆ ตามปกติ
ผมไม่ได้เห็นหน้าเขา
ไม่มีการยืนยันนัดใดๆ ทั้งสิ้น
และไม่มีเสียงใดๆ จากเขา มาถึงผม
สุดท้าย มันก็ออกมาในรูปแบบที่ผมคาดการณ์ไว้
ว่าเราคงไม่ได้เจอกัน

ใช่สินะ เขาจะทำยังไงก็ได้ตามใจเขา
และเขาก็เป็นแบบนี้มานานแล้ว
ผมเคยคิดว่าจะเปลี่ยนให้เขาแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากขึ้นได้
ทั้งคำพูดและการกระทำของเขา
แต่ผมก็ทำไม่ได้
ไม่สิ . . . ไม่ได้ทำมากกว่า

เอาเป็นว่า เขาก็อยู่ส่วนเขา
ผมก็อยู่ส่วนผม
แม้ว่าเขาจะพยายามให้เส้นทางเดินของเขา เข้ามาหาผมบ้าง
ผมเอง จะเป็นฝ่ายถอยห่าง
และขีดทางเดินชีวิตใหม่
ไม่ใช่แค่ขนานไปกับเขา
แต่ทำมุม ให้ห่างออกจากกันไปเรื่อยๆ และตลอดกาล
เก็บเขาไว้เบื้องหลังลึกๆ
แล้วเงยหน้ามองฟ้า มองพระอาทิตย์
เพื่อยืนยันว่าตัวผมเอง ก็ยังมีตัวตนอยู่ ในสายตาตัวเอง
และเป็นตัวตนที่มีค่า ที่เขาไม่เคยรับรู้ และเข้าใจ