AkE :: Stories Between Time

The building of the Tower of Babel : Painted by Abel Grimmer (1570-1619), available from http://www.bible-history.com/

ทั่วแผ่นดินโลกมีภาษาเดียวและมีสำเนียงเดียวกัน
และต่อมาเมื่อพวกเขาเดินทางจากทิศตะวันออก ก็พบที่ราบในแผ่นดินชินาร์และพวกเขาอาศัยอยู่ที่นั่น
แล้วพวกเขาต่างคนต่างก็พูดกันว่า "มาเถิด ให้พวกเราทำอิฐและเผามันให้แข็ง"
พวกเขาจึงมีอิฐใช้ต่างหิน และมียางมะตอยใช้ต่างปูนสอ
เขาทั้งหลายพูดว่า "มาเถิด ให้พวกเราสร้างเมืองขึ้นเมืองหนึ่ง
และก่อหอให้ยอดของมันไปถึงฟ้าสวรรค์ และให้พวกเราสร้างชื่อเสียงของพวกเราไว้
เพื่อว่าพวกเราจะไม่กระจัดกระจายไปทั่วพื้นแผ่นดินโลก"
และพระเยโฮวาห์เสด็จลงมาทอดพระเนตรเมืองและหอนั้น
ซึ่งบุตรทั้งหลายของมนุษย์ได้ก่อสร้างขึ้น
แล้วพระเยโฮวาห์ตรัสว่า "ดูเถิด คนเหล่านี้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
และพวกเขาทั้งปวงมีภาษาเดียว พวกเขาเริ่มทำเช่นนี้แล้ว
ประเดี๋ยวจะไม่มีอะไรหยุดยั้งพวกเขาได้ในสิ่งที่พวกเขาคิดจะทำ
มาเถิด ให้พวกเราลงไปและทำให้ภาษาของเขาวุ่นวายที่นั่น
เพื่อไม่ให้พวกเขาพูดเข้าใจกันได้"
ดังนั้นพระเยโฮวาห์ จึงทรงทำให้เขากระจัดกระจายจากที่นั่นไปทั่วพื้นแผ่นดิน
พวกเขาก็เลิกสร้างเมืองนั้น เหตุฉะนั้นจึงเรียกชื่อเมืองนั้นว่า บาเบล
เพราะว่าที่นั่นพระเยโฮวาห์ทรงทำให้ภาษาของทั่วโลกวุ่นวาย
และ ณ จากที่นั่นพระเยโฮวาห์ ได้ทรงทำให้พวกเขากระจัดกระจายออกไปทั่วพื้นแผ่นดินโลก






ผมไม่ได้ไปดูหนังมานานมากครับ ด้วยเพราะความขี้เกียจเข้าครอบงำ
และก็ยังไม่มีหนังที่เรียกได้ว่าน่าสนใจมากๆ มาดึงดูดให้ออกไปดู
ไม่ต้องถามถึง "ตำนานสมเด็จพระนเรศวร" นะครับ นี่ก็ยังไม่ได้ดูสักภาคเดียว
แต่ Weekend ที่ผ่านมาก็ได้ฤกษ์ออกจากบ้าน เลยเหมาดูหนังไป 2 เรื่องครับ
กับ Nada Sou Sou เมื่อวันศุกร์ และกับ Babel หนังหวัง Oscar เมื่อวันเสาร์
ผมขอเขียนถึง Babel ก่อนนะครับ เพราะชอบมากกว่า
และอยากให้ได้ไปดูกัน หนังดีมากๆ ครับ





หนังเล่นกับการสื่อสารและเปิดใจครับ
ไม่ได้จำกัดอยู่แค่มุมเมืองเล็กๆ อย่าง Lost in Translation
แต่โยงไปที่ประเด็นระดับชาติเลยทีเดียว ไม่ว่าจะการสื่อสารกันระหว่างชาติ
การสื่อสารระหว่างคนชาติเดียวกัน และการสื่อสารระหว่างคนปกติกับคนหูหนวกครับ
เรื่องราวของหนัง เกิดขึ้นเพราะลูกปืนนัดเดียว
ลูกปืนที่แล่นออกไปด้วยความรู้เท่าไม่ถึงการณ์
และนำพามาซึ่งความสูญเสียที่ประเมินค่าไม่ได้
ดังที่ชื่อภาษาไทยเรียกว่า อาชญากรรม / ความหวัง / การสูญเสีย
((ถ้าตั้งชื่อไทยยากนัก ไม่ต้องตั้งก็ได้นะครับ))



Movie poster, available from http://www.pantip.com/


Warning! เนื้อหาของ Blog เปิดเผยเรื่องราวของหนังครับ
ไม่ได้เปิดเผยทั้งหมด แต่ก็อาจทำให้อรรถรสการรับชมลดลง
และอย่าคิดว่าจะได้คำวิจารย์ใดๆ ที่น่าอ่านนะครับ
ผมเขียนถึงหนัง เพียงเพราะผมชอบหนังครับ





ปืนกระบอกหนึ่ง ถูกส่งผ่านมือจากนักล่าสัตว์ชาวญี่ปุ่นไปสู่คนนำทางชาวโมรอคโค
คนนำทางชาวโมรอคโคจึงนำปืนไปขายให้กับเพื่อนบ้าน
เพื่อให้เพื่อนบ้านใช้ยิงไล่หมาไน ที่เข้ามากินแพะ
แต่ลูกกระสุนนั้น ไม่ได้ยิงออกไปโดนหมาไน
มันถูกเอามาทดลองยิงดูระยะหวังผล ที่ได้ผลเกินคาด
ลูกกระสุนไปโดนหัวไหล่ของหญิงนักท่องเที่ยวชาวอเมริกันเข้าอย่างจัง
และเกิดเป็นปัยหาระดับชาติ เพราะเหตุร้ายที่เกิดกับคนอเมริกัน
ก็คงไม่พ้นกับคำว่า "ก่อการร้าย"




Movie still, available from http://www.pantip.com/


ที่อเมริกา พี่เลี้ยงเด็กชาวเม็กซิโกต้องการกลับบ้านไปงานแต่งงานของลูกชาย
แต่แม่ของเด็กถูกยิงที่โมรอคโค ยังเดินทางกลับมาไม่ได้
เธอหาคนเลี้ยงแทนไม่ได้ พี่สาวของแม่เด็กไม่มาช่วย
เพื่อนเม็กซิกันก็ไม่กล้าขออนุญาตนายจ้าง เพื่อเลี้ยงเด็กๆ แทนให้
เธอจึงต้องหอบหิ้วเด็กๆ ทั้ง 2 คนไปด้วย
แต่การเดินทางกลับผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองมีปัญหา
แทนที่จะคุยกันดีๆ ความหวาดระแวงของหลานชายเธอ กดดันให้เขาขับรถฝ่าด่าน
และปล่อยให้เธอกับเด็กๆ หลงทางอยู่กลางทะเลทราย




Movie still, available from http://www.pantip.com/


ที่ญี่ปุ่น เด็กสาววัยรุ่นคนหนึ่งเดินเหม่อลอยอยู่บนทางเท้า
เธอเดินอยู่ท่ามกลางผู้คนในเมืองใหญ่ เสียงอึกทึกมากมายรอบข้าง
แต่เธอไม่รับรู้ และไม่ได้ยินอะไร เพราะเธอหูหนวก
เธอคิดว่ามีแต่คนไม่เข้าใจเธอ เพราะเธอสื่อสารไม่ได้
แม้แต่กับพ่อของเธอก็ยังไม่เข้าใจ
พ่อนักล่าสัตว์ เจ้าของปืนกระบอกนั้น




Movie still, available from http://www.pantip.com/


เรื่องของเรื่อง ก็เป็นดั่ง ปฐมกาล 11 ที่ผู้คนไม่สามารถสื่อสารกันให้เข้าใจได้
ทั้งเกิดความระแวงต่อกัน เพราะสื่อสารกันไม่เข้าใจ
ตั้งแง่ต่อผู้อื่น เพียงเพราะคิดเห็นว่าตนเองเหนือกว่า
ทั้งๆ ที่คุณค่าความเป็นคนไม่ได้แตกต่างกัน
และก็ไม่ต่างจากคนทั่วๆ ไป ที่มองคนพิการเป็นคนอีกกลุ่ม
เพียงเพราะเห็นว่าเขากับเรา อยู่กันคนละโลก





การช่วยเหลือหญิงอเมริกันที่ถูกยิงนั้นเป็นไปด้วยความลำบาก
สภาพชนบทที่ห่างไกล การสื่อสารที่ไม่เข้าใจ ทั้งระดับปุถุชนคนธรรมดา
ไปจนถึงระดับชาติ ที่มองอะไรอย่างไม่เกรงใจ และไม่มีการเชื่อใจใคร
ทั้งๆ ที่โมรอคโคกล่าวว่าประเทศเขาไม่มีการก่อการร้าย
แต่ทางอเมริกาก็ไม่เชื่อ และเกือบทำให้การช่วยเหลือไปไม่ทันเวลา


หรืออย่างการที่พี่เลี้ยงเด็กเม็กซิกัน ต้องกระเตงเด็กๆ ไปเม็กซิโกด้วย
ก็เพราะคนอื่นๆ นึกถึงแต่ตัวเอง ไม่นึกที่จะช่วยคนอื่น
พี่สาวของแม่ แทนที่จะมาช่วยทั้งที่รับปากแล้ว เธอก็ไม่มา
หรือเพื่อนชาวเม็กซิกัน ก็ไม่ช่วยพูดกับนายจ้างก่อน รีบบอกปัดเพื่อนไป
ทำให้การเดินทางกลับไปงานแต่งงานครั้งนี้
เป็นต้นเหตุของการโดนเนรเทศ ไม่ได้อยู่ในอเมริกาอีกต่อไป


ถ้าชายโมรอคโคไม่ขายปืนให้กับเพื่อนบ้าน
ถ้าพ่อจะกำชับลูกชายเรื่องการใช้ปืนอย่างเหมาะสม
ถ้าสามีภรรยาจะหันหน้าเข้าหากัน
ถ้าพี่เลี้ยงเด็กเลือกที่จะอยู่บ้าน
ถ้า ตม. พูดจาดีๆ กับหลานชายของพี่เลี้ยงเด็ก
และอีกหลายๆ "ถ้า"
มันก็เป็นเพียงข้ออ้างที่จะเอามาบอกถึงการแก้ไขเหตุการณ์นี้
แต่ก็ต้องยอมรับว่าจริงๆ แล้ว
การสื่อสารที่ไม่ครบถ้วนนี่แหละ คือปัญหาอันยิ่งใหญ่ของโลกใบนี้
โลกบูดๆ เบี้ยวๆ ที่พร้อมจะพังครืนลงมาในทุกวินาที





ผมชอบฝีมือผู้กำกับครับ เขาสามารถถ่ายทอดเรื่องราวได้ไม่ติดขัด
ควบคุมการดำเนินเนื้อเรื่องได้ดี
และก็ต้องชมนักแสดงทุกคน ที่เล่นกันได้เป็นอย่างธรรมชาติ
ทั้งเด็กโมรอคโค หรือเด็กอเมริกัน
น้องญี่ปุ่น และป้าเม็กซิกัน
ที่แววตา ท่าทาง สื่อสารออกมาได้ดีมากครับ
ผมยอมรับเลยว่า Babel นี่แหละ เป็นหนังอีก 1 เรื่องที่เหมาะสมกับคำว่า
"ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม"